غزلهای عاشقانه عارفانه(غزلی است که ظاهرا عاشقانه است
اما معنی عارفانه هم می دهد)گرچه از قرن ششم توسط سنایی
شروع شد و درقرن هشتم با حافظ به اوج رسید.اما دوبیتی های
عاشقانه عارفانه از قرن چهارم در اشعار باباطاهر وجود داشنه
است.از جمله دوبیتی زیر:
چه خوش بی مهربونی هر دو سر بی
که یک سر مهربونی دردسر بی
اگر مجنون دل شوریده ای داشت
دل لیلی از او شوریده تر بی
معنی عاشقانه این دوبیتی که پیداست.درحدیث داریم که خداوند
عاشق انسان است.بنابراین از نظر عرفانی یعنی مثل لیلی که
عاشق ترازمجنون بود.چون خداوندعاشق مخلوقش انسان است
بجاست انسان هم بیشتر عاشق خداوند باشد.