طنزی از حافظ(2)
غلامعلی (امیر)
یک روش از شیوه هایی که حافظ شیرین سخن به طنز آورده
روش(وارونه گویی) است در بیت زیر حافظ با رندی ماهرانه ای
با تمجیدازعشق و مستی و شکسته نفسی و زیبایی ، تمام
فرصت طلبان زمان خود رانه تنها به طنز کشانده بلکه تا حد
تمسخر آنها را به نقد کشیده ، اما قدرت بیان آنقدر بالاست
که هیچکس نمی توانسته کوچکترین ایرادی از او بگیرد .
من ار چه عاشقم و رند و مست و نامه سیاه
هزار شکر که یاران شهر بی گنهند
یعنی ظاهرا از آنها تعریف و تمجید نموده است اما هر عاقل
و خردمندی می فهمیده است که حافظ (وارونه گویی)میکند
چون گناهکاری یاران شهر زمان حافظ برای همه مشهودبوده
است و صفاتی که برای خود آورده یعنی عشق و سرمستی
عارفانه و شکسته نفسی هیچیک گناه به حساب نمی آید.
